klocki hamulcowe brembo
Czołgi - Pancerni.net Czołgi - Pancerni.net
Pancerni.net
środa, 22 luty 2017
Start arrow Czołgi
Czołgi PDF E-mail
Definicja encyklopedyczna:
Czołg opancerzony i silnie uzbrojony gąsienicowy wóz bojowy, o napędzie mechanicznym, przeznaczony do prowadzenia działań bojowych na polu walki; w zależności od masy. Czołgi dzieli się na lekkie (do 20 t), średnie (20 - 40 t) oraz ciężkie (powyżej 40 t); czołgi uzbrajane są w armatę (kaliber 75 - 120 mm) osadzoną na ruchomej obrotowej wieży oraz 1-3 karabinów maszynowych.

Jeśli chodzi o pomysł zbudowania czołgu to pierwszy był Leonardo da Vinci, projektu nie zrealizował. Dopiero w XX wieku spróbowano go urzeczywistnić, okazało się, że w szkicach były ukryte wady, miały one zabezpieczyć pomysł przed kradzieżą. Ciekawe, już wtedy walczono z "piractwem". Na początku dwudziestego wieku powstało parę projektów czołgów, najciekawszy z nich pochodził z Australii pana L. E. de Mola zgłoszony w 1912, odkryto go ponownie po I wojnie okazał się lepszy niż ówczesne wozy. Zgłaszano także pomysły zbudowania - przed I wojną - pancernego gąsienicowego pojazdu dla Armii Angielskiej, jednak jedynie co spowodował to drwiący komentarz szefa brytyjskiego sztabu "Śliczne mechaniczne zabawki".
Niestety dla czołgów, czasy przed I wojną, mimo wyścigu zbrojeń nie sprzyjały ich rozwojowi. Musiały poczekać na okrucieństwo wojny pozycyjnej by móc zaistnieć.

Czołg jako pierwsi wprowadzili Anglicy w 1915 r. Angielska nazwa Tank, oznaczająca dosłownie zbiornik, używana do dzisiaj, była określeniem kodowym wprowadzonym w celu zmylenia wywiadu niemieckiego.
Pierwsze czołgi, oznaczone Mark I weszły do akcji w czasie natarcia w rejonie Cambrai. Były to powolne i ociężałe maszyny, które rozwijały maksymalną prędkość 8 km/h i posiadały pancerz czołowy o grubości 10 mm. Gąsienice opasywały cały kadłub, do napędu służyły dwa silniki benzynowe i dwa sprzęgła pracujące niezależnie i napędzające każdą z gąsienic. Oznaczało to, że żeby wykonać zwrot potrzeba było synchronizacji operatorów każdej ze stron. Hałas wewnątrz był ogromny, jako środka łączności między czołgami używano gołębi. Zdarzało się że podczas natarcia pociski z karabinów maszynowych przeciwnika uderzające o pancerz nie przebijały go, ale powodowały jego topienie i oparzenia załogi. Uzbrojeniem tych pierwszych czołgów były dwie armaty kalibru 57 mm i 4 karabiny maszynowe kalibru 7,9 mm. Uzbrojenie było zamontowane w sponsonach po bokach kadłuba.

Postęp w rozwoju czołgów był jednak ogromny i już w 1917 r. powstawały bardzo udane konstrukcje takie jak np. francuski Renault FT-17 wyposażony w obrotową wieżę z działkiem kalibru 37 mm lub karabin maszynowy, który rozwijał prędkość maksymalną 9 km/h. Niemiecka konstrukcja z 1918 r. – A7V była szczytem możliwości i techniki tamtych czasów. Pancerz o grubości 30 mm z przodu i 20 mm po bokach, zamontowana z przodu kadłuba 57 mm armata o daleko większych możliwościach niż ta z czołgów Mark I, czy nawet Mark V oraz prędkość maksymalna wynosząca 12 km/h dawały mu bardzo duże możliwości w tamtym czasie.

Okres międzywojenny to czas prób i udoskonalania istniejących pomysłów. Wtedy to wykrystalizowała się idea czołgu istniejąca z niewielkimi zmianami do dziś. Czołg stał się wtedy opancerzonym pojazdem jeżdżącym na gąsienicach (istniały pomysły czołgów na podwoziu kołowym jednak zostały szybko zarzucone) wyposażonym w działo przeznaczone do zwalczania wrogich pojazdów i wspierania piechoty oraz karabiny maszynowe umieszczone w wieżyczce i najczęściej także w kadłubie przeznaczone do obrony własnej i zwalczania wrogiej piechoty. Do napędu używano nadal jeszcze silników benzynowych. Tylko w ZSRR zaczęto pod koniec lat 30. wprowadzać daleko lepiej nadające się do tego silniki wysokoprężne. Kaliber głównej armaty zazwyczaj nie przekraczał 37 mm.

Wszystko zaczęło się zmieniać pod koniec lat trzydziestych pod wpływem nowych poglądów na temat sposobów użycia czołgów na polu walki. Dotychczasowa koncepcja polegająca na przydzieleniu czołgów do dywizji piechoty i wspieranie jej w ramach klasycznej wojny pozycyjnej zaczęła być zastępowana nowymi pomysłami. Koncepcja, wprowadzona przez generała brygady Heinza Guderiana, zakładała użycie czołgów jako broni samodzielnej, jej zadaniem miało być przełamanie pozycji wroga jednym "klinem pancernym" i szybki manewr oskrzydlający wywołujący w efekcie panikę i rozerwanie frontu. Przez tak stworzony wyłom wkraczać miała szybko posuwająca się za czołgami piechota zmotoryzowana. Analogiczna koncepcja powstała w szykującym się do wielkiej wojny pod sztandarami komunizmu ZSRR. Tam powstały projekty czołgów dużo lepszych niż dotychczasowe konstrukcje europejskie.

Od początku drugiej wojny światowej czołgi decydują już o ofensywnej sile armii lądowej.
Działania wojenne przyniosły ze sobą bezpośrednią konfrontację czołgów. Wszystkie strony wyciągnęły z niej odpowiednie wnioski i powstało dużo nowych konstrukcji. Po stronie radzieckiej powstał IS-2 (od Iosif Stalin), będący następcą czołgu KW. Miał on 122 mm armatę i pancerzem czołowym o grubości 160 mm. Przy masie 46 ton był bardzo groźnym przeciwnikiem dla obu nowych typów czołgów niemieckich: średniego PzKpfw V "Panther" z 1943 roku i ciężkiego PzKpfw VI "Tiger", który pojawił się już pod koniec 1942 roku. "Tiger" miał 56 ton, znakomitą armatę kalibru 88 mm (przekonstruowana przeciwlotnicza), dwa karabiny maszynowe, rozwijał 37 km/h i miał 110 mm pancerz czołowy. Pod koniec wojny Niemcy wprowadzili odmianę o nazwie "Tygrys królewski" – czołg ten miał masę 70 ton, wydłużoną armatę kalibru 88 mm o większej prędkości wylotowej pocisków i tym samym większej skuteczności i pancerzu sięgającym 200 mm grubości. Tygrysy były jednak napędzane jeszcze silnikami benzynowymi, podczas gdy radzieckie miały już dużo lepsze silniki Diesla.


Google Ads
Wiadomości Wprost
Tani hosting
Profesjonalny hosting
Serwery dedykowane
Servery VPS
Tani hosting www

Google PageRank™

© 2008 Zechmann for Pancerni.net. All rights reserved.